Zoeken
  • Sha Senior

I live for the applause

Jezelf groter houden voor een ander kent iedereen wel. Maar een hele relatie groothouden, is dat ook een ding?

Of is het prima om toe te geven dat het leven niet altijd uit rozengeur en maneschijn bestaat en dat wij niet altijd zo zeker zijn van elkaar als wij willen doen overbrengen? Dit is een vraag die regelmatig door mijn gedachten gaat en schrijvende aan mijn nieuwe blog komt deze vraag ook weer naar boven. Dus ik moet dan ook wel zo eerlijk zijn om deze vraag aan mijzelf te stellen en te beantwoorden.


Het is natuurlijk geen geheim dat de vader van mijn kindje en ik nog niet zolang bij elkaar zijn. Ondanks dat ik ervan overtuigd ben dat ‘hij en ik’ zo moeten zijn, stond het niet op de planning dat ik zo snel na onze ontmoeting al zwanger zou zijn van ons eerste kindje. Van de een op de andere dag ben je dan ineens een gezin en sla je de normale datingfase van elkaar leren kennen compleet over. Ik moet dan ook wel toegeven dat dit voor de benodigde frictie heeft gezorgd. Gelukkig was onze liefde voor ons kindje sterk genoeg om erin te geloven en het te laten doen slagen. Maar makkelijk is het zeker niet.


Naast het feit dat wij eigenlijk complete vreemden van elkaar zijn, zit er ook nog een behoorlijke grote oceaan tussen onze woonplaatsen in. En als de afstand geen rol speelt, dan speelt het tijdsverschil wel weer op. Ik zal je een ding zeggen, zulke elementen doen iets met de hormonen van een zwangere vrouw. Naast het feit dat hormonen tijdens een zwangerschap er al voor zorgen dat de vrouw zo labiel als de pest overkomt, zorgde de extra stressfactoren ervoor dat hij zich menige keren moest verstoppen voor mijn emotionele uitbarstingen. (Dit typend beloof ik plechtig deze uitbarstingen goed te maken na de bevalling als ik weer gewoon mijn oude vertrouwde ik ben).


Maar waarom is het dan zo moeilijk om toe te geven dat ons liefdesverhaal niet het typerende sprookjesverhaal is wat iedereen zo graag wilt horen? Waarom ben ik eigenlijk zo bang voor het oordeel van een ander?

Dit brengt mij terug naar mijn innerlijke kind dat het graag allemaal ‘goed’ wilt doen. Die graag een beloning of een applaus wilt ontvangen voor de diensten die het verricht in plaats van op de vingers getikt te worden. En toen realiseerde ik het mij, ik ben helemaal geen kind meer, ik krijg verdomme een kind. Dus de enige die mij vanaf nu op mijn vingers kan tikken ben ik zelf.

En ik ben eigenlijk heel trots op hoe ik het tot nu toe hebben gedaan, dus laat dit dan ook vanaf nu mijn drijfveer zijn.

1.167 weergaven2 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven