Zoeken
  • Sha Senior

Geduld is geen schone zaak

Geduld, een begrip waar ik nooit veel waarde aan heb gehecht, noch het begrip voor heb gehad. Maar toch is ‘geduld’ overduidelijk het thema van mijn zwangerschap:

9 maanden geduld voordat je mag bevallen, geduld tijdens je bevalling, geduld tot je zwangerschapsverlof ingaat en geduld tot je weer mag werken. Nou ik zal je eens wat vertellen en je raadt het vast al; mijn geduld is op.


Als ik ergens een hekel aan heb is het wachten, voornamelijk wachten op een ander. Ik heb altijd een zelfstandige persoonlijkheid gehad die liever de touwtjes zelf in handen nam. Die mindset heeft mij, in mijn mening, ook altijd ver gebracht. Los van het feit dat het mij vaak heeft afgezonderd, heeft het mij ook veel zelfstandigheid gebracht. En ik weet het; een kind en een zwangerschap is één en al geduld hebben en het wachten wordt beloond bla bla bla. Nou, ik word er alleen maar een enorme zenuwenlijer van. In totale paniek probeer ik mij nog vast te klampen aan het kleine beetje waar ik wel nog controle over heb, maar zelfs die kleine beetjes lijken nu toch officieel verdwenen.

En ik zal je wat vertellen, mijn dochter heeft duidelijk ook niet veel geduld. Want toen wij vol enthousiasme naar onze veelbelovende 4D echo gingen, was mevrouw overduidelijk ‘not amused’ met het onverwachtste bezoek.

Zodra er ook maar een beetje druk van het echo apparaat op de buik werd gezet, kregen wij als gevolg een heel boos gezichtje en een toekerend klein ruggetje. Ik was voornamelijk verbaasd over de mimiek die van haar kleine gezichtje afsprong. Ik was mij er niet eens van bewust dat baby’s van 28 weken oud boos konden kijken. Nou niet eens boos, eerder geïrriteerd. Anyway, een week later kwamen wij wederom vol enthousiasme aan, voor poging twee, om er vervolgens achter te komen dat mevrouw heerlijk aan het slapen was met haar voeten op haar hoofd. Ja de meeste baby’s gebruiken hun handen, maar die van mij is natuurlijk weer aan het sabbelen op haar voeten. Gelukkig is er inderdaad zoiets als onvoorwaardelijke liefde voor je kind, dus ook al sabbelt ze de aankomende 100 jaar op haar voeten, dat zal mij een worst wezen. Anyway, we dwalen af, mevrouw had haar voeten voor haar gezicht dus we konden haar nog steeds niet zien! Na wat porren en duwen kregen we eindelijk een reactie, nou je raadt het al; dezelfde boze blik en datzelfde toekerende ruggetje die mij een week eerder ook zo had verbaasd.

Geduld staat duidelijk ook niet centraal voor mijn dochter in deze zwangerschap. Toch moeten wij er nog even doorheen saampjes, nog 2 maandjes en dan is ze er eindelijk! Tot die tijd blijf ik maar verliefd naar mn halve echo kijken, van kind met voet op haar hoofd. En laten we mijn dochter tot die tijd maar zoveel mogelijk met rust laten.

1.194 weergaven1 opmerking

Recente blogposts

Alles weergeven