Zoeken
  • Sha Senior

De gelukkige huisvrouw

“Help wat wil ik nou?” zo loop ik mopperend door mijn studio in Amsterdam. Net als ik eindelijk mijn diploma in ontvangst mag nemen van mijn studie psychologie aan de Vrije Universiteit van Amsterdam, blijk ik zwanger te zijn. Ondanks dat ik altijd heb gezegd dat ik voor mijn 30ste mijn eerste kindje wilde, was ik ook altijd erg zeker van mijn zaak dat ik eerst een carrière voor mijzelf wilde opzetten. Ik had dan ook grote plannen om aankomende september aan mijn master te beginnen waarna ik mijn droomstage zou kunnen lopen om vervolgens, met grote hoop, daar een baan uit te kunnen slepen. Deze droom wilde ik dan ook niet loslaten en zelfs toen ik erachter kwam dat ik zwanger was schreef ik mij nog met volle moed in voor mijn Master. Want zwanger zijn, bevallen en je Master halen dat kon ik toch wel. Maar nu ik de vijfde maand van mijn zwangerschap in ga begin ik toch een harde reality check te krijgen, deze droom gaat misschien dit jaar niet vervulling.

Paniek, paniek! Maar ga ik dan wel ooit mijn Master doen? En wat moet ik dan nu in godsnaam doen, huisvrouw worden? Maar wat dan met al mijn kinderdromen en alle jaren dat ik zo hard hiervoor heb gewerkt? En ja hoor, de eerste krokodillentranen begonnen alweer te vloeien, het zal mij toch niet gebeuren hè!


Totdat ik eindelijk een beetje gekalmeerd was en uitgebreid de opties hadden doorgenomen begon ik stil te staan bij de rol van een ‘huisvrouw’. Als ik denk aan een huisvrouw zie ik nog steeds een vrouw in een jurk tot aan haar enkels voor mij, die in een schort de keuken staat schoon te maken. Waarin haar enige uitje op de dag bestaat uit het afgaan van het boodschappenlijstje van haar man in de dichtstbijzijnde Albert Heijn. Mijn nekharen gaan ervan overeind staan. Maar om eerlijk te zijn leven wij tegenwoordig in een hele andere tijd en moet ook ik even stoppen met het labelende gedrag. Vrouwen hebben tegenwoordig een hele onafhankelijke kijk en plek in het leven. Kijk naar alle alleenstaande mama’s die zowel de rol van man als vrouw overnemen. Of de carrière mama’s die keihard werken om voor hun gezin te zorgen, maar ook de mama’s die thuisblijven en een prachtig anker voor hun gezin vormen. Tegenwoordig kan het niet gek genoeg. Je hoort zelfs verhalen over open relaties en open huwelijken om het hele taboe van een ‘misstress’ te doorbreken. Maar overspel gaat er bij mij toch echt niet in, misschien is dat de reden dat ik mijzelf aan een conservatieve Texaan had verbonden.


Om eerlijk te zijn is het hartstikke fijn dat ik in het begin alle tijd voor mijn kindje heb, vooral zolang de hechtingspatronen nog zo belangrijk zijn voor de ontwikkeling van het kind. En heb ik mijzelf niet altijd het schompes gewerkt omdat ik alles tegelijk wilde doen? Dus is het dan wel zo’n straf om een keertje wat tijd voor mijzelf te nemen? Zuchtend ga ik dan ook maar akkoord, maar wel alleen onder de voorwaarde dat mijn Master maximaal een jaar opschuift. En het woord ‘huisvrouw’ wil ik nog steeds niet horen.


Ps. Na dit schrijvende heb ik mij toch maar ingeschreven voor mijn Master in september, gewoon voor de zekerheid, anders zou ik mijzelf niet zijn

1.501 weergaven4 opmerkingen

Recente blogposts

Alles weergeven